o verán anunciábase antes do seu tempo. a chuvia sería ben abundante en pouco tempo.
deuse conta de que a lúa xa non alumeaba cando a dor a lanzaba ao esvaemento.
e volvía espertar en canto sentía que se abría o seu corpo.
non sabía de onde viña aquela dor.
os seus berros non os escoitaba ninguén, tan só as árbores e a chuvia que comezaba a caer. mais ela non se decatou da auga que a mollaba.
a roupa molestáballe. espiuse por completo. a calor abafante tirou da súa roupa con présa.
noite de lúa chea no monte. pouca lus chegaba entre os piñeiros.
ela gritaba. a dor saíalle das entrañas. e gritaba.
un ano despois volveu. e voltou para contar a historia da súa vida. quería que a súa histora non fose relatada só por ela, se non que lla contasen pouco a pouco, construír unha vida dende o principio. comentada, retocada, compartida…
chégame un comentario (rectificación) dende o pasado. unha foto que era supostamente de margarita nelken, onde aparece co impresionante complemento dunha espectacular pistola.
quedo impresionada, moi impresionada, por darme conta que non vin esa pistola ata que me fixeron fixarme nela. e pasaron dous anos!
a foto é falsa, e trae aínda agora consecuencias baseándose nesa foto de tal maneira que a memoria histórica queda falseada.
procurando outra imaxe da feminista, aparecen moitas discusións sobre a reputación desta señora.
o pasado aínda non está curado, doe hoxe en día, ábrense as feridas moi facilmente…
poño entón outra foto para completar a anotación do pasado.
